می خوام فراموشش کنم

ميداني دوست من :

شايد آنچه سنگيني ميكند در دلم ، خاطره ويراني باورهاي ساده دلم باشد و اينكه دلم ديگر قادر نيست دوست داشتن را دوست بدارد و ناخودآگاه از آن مي پرهيزد.

 

 

 

درونِ سينه ام درديست خونبار

که همچون گريه می گيرد گلويم

 

 

حرفهای ما هنوز ناتمام...

تا نگاه می کنی:

                      وقت رفتن است

باز هم همان حکايت هميشگی!

پيش از آن که باخبر شوی

لحظه ی عزيمت تو ناگزير می شود

آی...

ای دريغ و حسرت هميشگی!

     ناگهان

          چقدر زود

                       دير می شود! (قيصر امين پور)

 

  
نویسنده : kemya love ; ساعت ٧:٥٤ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٤ آذر ،۱۳۸٤