برای بهترن معشوقم

تمام روز گريه مي كردم

 

در هواي گنگ ندانستن

 

دلم بهار را مي خواست

 

و عطر نارنجش را

 

و سر سبزي دل آرايش را.

 

تمام روز گريه مي كردم

 

                     و نمي دانستم

 

خواستن بهار به چه قيمتي بود

 

                         من پاييزي بودم

 

بهار را به خانه آوردم

 

برگهاي سبز زندگي اش را لمس كردم

 

با نفس هم آغوش شدم

 

                            و عطرش را بوئيدم

 

و راحت به خواسته بهار تن دادم

 

اما بهار مرا ارزان فروخت

 

                       به قيمت هيچ        به قيمت هيچ

 

. اگر مي داني در اين جهان كسي هست

كه با ديدنش رنگ رخسارت تغيير مي كند

وصداي قلبت آبرويت را به تاراج ميبرد 

مهم نيست كه او مال تو باشد

مهم اين است كه فقط باشد

زندگي كند ، لذّت ببرد

و نفس بكشد

 

كنار عشق كنج بام احساس

سكوت عنكبوتي تار بسته

به دور غنچه هاي مهرباني

حصاري با نگاه خار بسته

نمي دانم چرا آن شب تو با ما

از ايمان نگاه عشق رستي

نمي دانم چرا بر كنج ايوان

زدي گلدان حافظ را شكستي

شبي با لفظ تلخ كينه و قهر

بر پروانه ها را ترك كردي

تمام عشقها را زهر دادي

و اين ويرانه ها را ترك كردي

هنوز اما صداي پايت اينجا

به روي سنگها احساس دارد

در اينجا عشق يادت باشد اي دوست

سكوتي با نگاه ياس دارد.

برای او که هنوزهم... دوستش دارم اما ديگردوست ندارم بداند

که دوستش درام .....ف

نازنينم چه دعا بهتر از اين
گريه ات از سر شوق
خنده ات از ته دل
هر غروبت دلشاد

     

  
نویسنده : kemya love ; ساعت ٦:۱٥ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢۳ آذر ،۱۳۸٤