فردا که قيامت اشکارگردد

و عشقو عشق

روي ذهنم لكه سياه حرفات

رو دلم زخم عميق طرح چشمات

تن من زخمي تكرارِ گذشته

تو نگام قصه بيرنگ نفسهات

 

توي ذهن اين ترانه ها اسيري

بي دليل به سمت روياهات نميري

يه روزي بخاطر تهمت به خورشيد

توي يك شب بدون ماه ميميري

 

هيشكي از تاريكي چشات نترسيد

هيشكي مرگ عشقو تو دلت نفهميد

وقتي كه خدا رو گم كردي تو شعرات

هيشـكي عـلت دروغاتو نپـرسيد

 

پاي ابراي كبود نشـسته بودم

چشمامو رو به ستاره بسته بودم

از كجا رسيدي تو خلوت شبهام

من كه حتي خودمو شكسته بودم

 

عمر اين شبزدگي بسر رسيده

خواب تو از سر لحظه هام پريده

سايه تو رو تن دقيقه ها نيست

آسمون فردا رو نقاشي كشيده

 و عشقو عشق

 

هر آنچه که دارم به پای تو ريزم

به ياد تو خوابم ؛ به نام تو خيزم

نه فرصت امروز ؛ نه مهلت فردا

نه مانده گزيرم ؛ نه پای گريزم

نه طاقت دوری ؛ نه بی تو صبوری

نه با دل مسکين‌‌ ؛ توان ستيزم

رضاً بِرِضائک ؛ رضاً بِقضائِک

اگر چه بسوزی در آتش تيزم

چو غرق گناهم ؛ چو نامه سياهم

چرا به نگاهم ستاره نبيزم

زِ خواهش نفسم ؛ زِ طالع نحسم

چنين که به حبسم ؛ کجا بگريزم؟

ز لطف تو باشد به مصر غزلها

چو يوسف کنعان ؛ اگر چه عزيزم

 

و عشق تو را به گرمی یک سیب می کند معنوس

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نگاه کن که غم درون ديده ام                                 چگونه قطره قطره آب می شود

چگونه سايه سياه سر کشم                                 اسيـــــــــــــــر آفتاب می شود

  
نویسنده : kemya love ; ساعت ۱:٤۳ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٦ آذر ،۱۳۸٤